Taniec brzucha znany także pod nazwą belly dance, taniec orientalny, taniec arabski - jest jednym z najstarszych tańców świata. Uważany jest za najbardziej wymowny i wyrazisty kobiecy taniec, chwytający za serce swym liryzmem. W Europie największe zainteresowanie tym tańcem rozpoczęło się w XIX wieku i to właśnie Europejczycy nadali mu nową nazwę – taniec brzucha, z powodu licznych ruchów mięśni brzucha i bioder. Taniec orientalny  nie posiada żadnego spisu reguł - jest sztuką żywą, która ciągle się rozwija i zmienia. Taniec wykorzystywany w poszczególnych krajach różni się nie znacznie między sobą  są to jednak różnice trudno zauważalne. Ze względu na kraj pochodzenia, wyróżnia się następujące style: egipski, turecki, libański, syryjski. Przykładowo w Egipcie kobiecość jest wyrażana powolnymi, swobodnymi ruchami bioder z rękoma często nieruchomymi, a w Turcji wykorzystaniem przestrzeni oraz wyrazistością tancerki. W Syrii natomiast każda dziewczyna uczy się tańczyć, a jej taniec charakteryzuje duża dynamika ruchów bioder i ekspresyjne ruchy rąk. Na poziomie bardziej zaawansowanym do tańca są wykorzystywane również rekwizyty, m. in. jeden lub kilka woali, saggaty/zillsy, skrzydła Izis, świeczniki, laska, miecz. W tańcu nie ma się kompleksów, tu trzeba czuć się stuprocentową kobietą, znać swoje ciało i dbać o nie, trzeba też słuchać muzyki i dopasować ją do melodii ciała. To okazywanie emocji w bardzo subtelny sposób. Ruchy mogą być energiczne, żywe i skoczne, albo powolne i delikatne. Taniec orientalny jest czymś w rodzaju „niewinnej kokieterii”. Kobieta bez względu na tuszę powinna czuć się lekka i piękna, umieć się bawić z samą sobą, by wciągnąć w grę innych. Dobra tancerka potrafi połączyć energię publiczności z własną i w ciągu kliku sekund nawiązać naturalny kontakt. Taniec wschodni czyli „alraks alszarki” bazuje na ruchach bioder i brzucha. Jest tajemnicą kobiet, ich językiem bez słów. To pewnie dlatego wzbudza tyle emocji. Najważniejsze jest to, aby ruchy były naturalne, nie wyreżyserowane - wyjątkiem są tańce grupowe. Tancerka nie może być chuda, bowiem pełne kształty są oznaką witalności i płodności, ale te okrągłości nie są „byle jakie”. O taką figurę jest o wiele trudniej zadbać. Skóra musi być napięta, brzuch okrągły, ale bez załamań, mięśnie silne, ale niewidoczne. Włosy powinny być długie i grube, a stopy i dłonie ozdobione henną. Na to wszystko arabskie kobiety mają swoje naturalne sposoby. Nawet „Kymi” - czarny barwnik do malowania oczu, jest wyciągiem roślinnym, dlatego większość tradycyjnych kosmetyków ma właściwości lecznicze.

Ruchy składające się na taniec brzucha przekazywane są od wieków i niosą w sobie głębokie duchowe znaczenie oraz właściwości uzdrawiające. Swoimi ruchami symbolizował i jednocześnie pobudzał duchowe siły płodności i seksualności, stając się integralną częścią starożytnych ceremonii. Mówiono, że tancerka brzucha jest jak „alif” - pierwsza litera arabskiego alfabetu reprezentowana przez linię. Chodzi o linię między Wszechświatem a Ziemią, czakramem korony i korzenia. Taniec ten powstał z duchowej tradycji, która z czasem została przez islam zdegradowana. W efekcie przeniósł się on z religijnych ceremonii do sztuki. Wbrew niektórym opiniom, taniec ten nie ma nic wspólnego z tanią rozrywką. Jest on formą medytacji harmonizującej ciało, umysł i ducha. Może być zabawą i drogą do zrozumienia w zależności w jaki sposób i w jakim celu się go naucza. To zarazem szuka idealnie współgrająca z ciałem kobiety. Jest wspaniałą formą ćwiczeń dla wszystkich kobiet, pozwala odnaleźć kobiecie jej prawdziwe "ja". W ceremoniach żeńskich bogiń Hathor, Beset, Astarte, Afrodyty i innych - istniały rytuały taneczne tworzące erotyczny, ekstatyczny stan, który uwalnia w ciele energię pomagającą wejść tancerce w inny stan świadomości, jednoczy ją z bóstwem, którego moc zostaje w nią przetransformowana. Podobnie jak w innych starożytnych tradycjach duchowych (np. kundalini yoga, tybetańska vadżrajana) ciało tancerki było postrzegane jako wytwarzające energię, ciepło i moc psychoseksualną, mogącą przetransformować energię fizyczną tancerki w energię boską. Umysł, duch i ciało były w tym ujęciu równoważne. Każda forma sztuki, wyuczona i praktykowana do odpowiedniego stopnia doskonałości jest w stanie oświecić i przetransformować artystę, a podczas jego pokazu również publiczność. Wspaniały kunsztowny taniec orientalny przenika do najgłębszych pokładów duszy tancerza tak, że z chwilą w której jednoczy się on całkowicie z samym tańcem, staje się również kanałem dla boskiej energii. Sztuka na takim poziomie może wyrażać i manifestować wewnętrzne transpersonalne prawdy, te wymiary których ulotnego przebłysku doświadczamy podczas religijnych praktyk, czy też spontanicznych świętych chwil. Taniec brzucha podobnie jak taniec indyjski idealnie pasują dla osiągnięcia tego rodzaju doświadczeń stanowiąc zarazem jedyne formy tańca, które otwierają tancerkę tak, aby mogła stać się mostem pomiędzy Wszechświatem a Ziemią.

PROGRAM ZAJĘĆ
Na zajęciach nauczycie się łączyć kuszące ruchy bioder z subtelnym ruchem rąk. Będziecie uczyć się robić niezwykłe wrażenie poprzez wyzwolenie tego co najbardziej uwodzicielskie, zmysłowe i kobiece. Staniecie się bogatsze zarówno na poziomie fizycznym jak i duchowym. Zajęcia te wpływają pozytywnie na kręgosłup, wzrost giętkości ruchów i pozbycie się napięć.
Na zajęcia zapraszamy wyłącznie panie.

STRÓJ
Dobrze jest mieć na zajęciach specjalny orientalny pas do tańczenia z koralikami lub cekinami, którym tancerka podkreśla ruch bioder w rytm muzyki, ale na początek wystarczy zwykła chusta do przewiązania na biodrach. Tańczymy najlepiej boso, choć można w baletkach (nigdy w butach). O szczegółach poinformuje instruktor na pierwszych zajęciach.

 JAK POWSTAŁ TANIEC ORIENTALNY?

Początki tańca orientalnego owiane są tajemnicą. Prawdopodobnie narodził się wtedy, gdy powstawały pierwsze cywilizacje w krajach Bliskiego Wschodu i Morza Śródziemnego. Z tamtych to czasów pozostało niewiele świadectw, oprócz nielicznych pism ze wzmiankami na temat tańca oraz rzeźb i malowideł przedstawiających tancerzy i tancerki. Jednak jedno jest pewne: taniec orientalny należy do najstarszych tańców świata! Na temat dokładnego pochodzenia tańca orientalnego jest wiele teorii. Jedna z nich dowodzi, że taniec orientalny powstał od pogańskich kultów wielkiej bogini płodności, która w krainach starożytnego świata występowała pod różnymi nazwami: Isztar, Innana, Asztarte, Afrodyta lub Bastet. Podczas uroczystości ku jej czci kobiety tańczyły prosząc swoją boginię o łaski, szczególnie o łaski urodzaju. Tańczono nie tylko podczas obrzędów religijnych, ale także z okazji uroczystości świeckich, np. wesela, narodziny dziecka, spotkania rodzinne. W bogatych domach podczas uczt tancerki umilały gościom zabawę. Dobre tancerki ceniono wysoko i były obok występów muzyków główną rozrywką kulturalną w tamtych czasach. Z biegiem lat wytworzyła się specjalna grupa wysokiej klasy artystek zwanych awalim. Zajmowały się one nie tylko tańczeniem dla ludzi bogatych, ale także muzyką i recytowaniem poezji. Jako, że obcy mężczyźni mieli zakaz wstępu do haremów, awalim jako wykształcone kobiety zajmowały się także wychowywaniem młodych dziewcząt w haremach. Dla ludzi biedniejszych występowały zarabiając na życie na wolnym powietrzu tancerki zwane gawazee. (Gawazee jest nazwą plemienia żyjącego do dzisiaj w południowym Egipcie). Od innych kobiet egipskich wyróżniały się strojem, który był bardziej uwodzicielski i prowokujący.

SZCZYPTA TECHNIKI
Taniec arabski chociaż nie ma spisu reguł, składa się oczywiście jak każdy taniec, z określonych figur, w tańcu orientalnym zwanym arabeskami. Każda uczennica poznaje podstawowe ruchy bioder – ósemki, koła, shimmy. Biodra przepasuje się chustami we wszystkich kolorach tęczy, dodatkowo ozdobionymi srebrnymi lub złotymi monetami, które pobrzękują w tańcu, podkreślając taneczny ruch bioder. Mogą to być także kamyki, cekiny, koraliki - wybór strojów do tańca arabskiego jest przeogromny i tak naprawdę zależy od potrzeb i wyobraźni tancerki. Wbrew pozorom taniec brzucha nie opiera się tylko na poruszaniu brzuchem. Tak naprawdę w belly dance tańczy wszystko - alraks alszarki to uruchomienie każdej części ciała w rytm arabskich dźwięków. Szczególnie trudne są izolacje arabskie - poruszanie oddzielnie biodrami, tułowiem, głową i wężowe ruchy kręgosłupa. Szczytem perfekcji jest podkreślanie ciałem melodii i rytmu. Bardzo ważnym elementem tańca są dłonie - arabski wabik. Bardzo często ozdabiane przez tancerki henną. Dłonie opowiadają historię. Snują opowieść o miłości, namiętności, rozpaczy, szczęściu i zwątpieniu. Czasami są to historie pełne łez i rozpaczy, czasami śmiechu i słońca. Rozpuszczone włosy - kolejny ważny element tańca arabskiego, opadają zmysłowo na ramiona, kark i plecy. Stroje wschodnie zachwycają bogactwem kolorów i ozdób. Turkus, szafir, purpura, czerń, karmin. Tańczy się z woalem, skrywając za nim ciało, a ukazując tylko jego zarys. Można tańczyć z kwiatem, z mieczami, ze świecznikiem, z laską, z cymblami (po arabsku zagat lub sagat, po turecku zill). Są to arabskie kastaniety, instrument perkusyjny składający się z kompletu czterech metalowych małych talerzyków, które tancerka przy pomocy gumek zakłada na kciuki i palce środkowe. Podczas tańca wystukuje nimi różnorakie rytmy w zależności od swoich umiejętności, od prostych po bardzo skomplikowane, które dodatkowo podkreślają rytm utworu. Tancerki, choć sprawiają wrażenie lekkich i zwiewnych, w rzeczywistości muszą być bardzo silne. Szczególnej kondycji wymaga utrzymanie postawy arabskiej - tańczy się na ugiętych nogach, co wymaga wypracowania silnych łydek. Poza tym, klasyczna pozycja arabska wymaga lekkiego wychylenia w tył i utrzymania kręgosłupa w dość niewygodnej pozycji, która z czasem staje się jednak nietrudna do utrzymania. Szczególnie ważne w tańcu są stopy. Najczęściej tańczy się boso, choć zdarzają się tancerki, które preferują taniec na bardzo wysokim obcasie. Kostki stóp ozdabia się bransoletkami i łańcuszkami.
Belly dance opiera się głównie na improwizacji. Ustalone choreografie tańczy się grupowo, ale w tańcu indywidualnym większość tancerek improwizuje. Wymaga to doskonałej znajomości ścieżki dźwiękowej, do której się tańczy. W związku z tym, nigdy nie powtórzy się ten sam taniec, jest ulotny i zmienny, ze względu na to, że jest improwizacją. Tak naprawdę „alraks al szarki” poza tym, że ma uwodzić, być zmysłowy, kuszący, a zarazem niewinny i zabawny, świetnie wpływa na sylwetkę i samopoczucie. Kształtuje biodra i talie, wzmacnia całe ciało, uczy równowagi i nadaje ciału gibkość.

BELLY DANCE - CZY TO TYLKO TANIEC?
Oczywiście, że nie! Odkrycie samej siebie, pokonanie barier własnego ciała, zaakceptowanie własnej figury, prowadzące do tego, że każda z kobiet tańczących, a właściwie odprawiających ten magiczny rytuał, może pokochać samą siebie i na nowo uwierzyć w to, że w każdym wieku można zacząć robić coś dla siebie. Warto pokonać barierę strachu, która towarzyszy niemal każdej pani na pierwszej lekcji tańca. Niektóre przychodzą na zajęcia za namową bardziej odważnych koleżanek, niektóre dla rozrywki, zabawy, ćwiczenia sylwetki - każdy powód jest dobry. Najważniejsza jest sama chęć udziału w zajęciach i pokonanie bariery nieśmiałości i wstydu. Warto odkryć to, co kobiecie dała natura, nie na darmo taniec brzucha uznawany jest za najbardziej kobiecy taniec świata. „Moje ciało jest świątynią, a taniec jest moją modlitwą” - to najlepsza i najkrótsza definicja „alraks al szarki”. Dajmy się ponieść orientalnej tajemnicy i poznać smak tego co niby dalekie, a jednocześnie tak bliskie każdej kobiecie, bo drzemie w każdej z nas.

Interesuje Cię TANIEC ORIENTALNY? - Zapisz się na zajęcia już dziś - ilość miejsc jest ograniczona!!!

Pamiętaj,  że mocne mięśnie wzdłuż kręgosłupa są niezwykle ważne, aby utrzymać odpowiednią postawę, mieć zdrowe plecy i kobiece kształty... Ten układ daje szybkie rezultaty dzięki ćwiczeniom pełnym radości i zmysłowości. Naucz się tradycyjnego tańca brzucha i poczuj się jak stuprocentowa kobieta ćwicząc do gorących arabskich rytmów!

Przykład 1 - youtube
Przykład 2 - youtube
Przykład 3 - youtube